တစ္ခါတုန္းက..........အလင္းမရွိဘဲ ေမွာင္ေနတဲ့ အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ ဖေယာင္းတုိင္ကေလး (၅)တုိင္ရွိတယ္။ အဲဒီ ဖေယာင္းတုိင္ေတြမွာ အလင္းကုိယ္စီနဲ႔ေပါ့။ ဖေယာင္းတုိင္ (၅)တုိင္ရဲ႔အလင္းအားေၾကာင့္ ေမွာင္မည္းေနတဲ့အခန္းဟာ လင္းထိန္ေနေတာ့တယ္။ ဒီအခန္းထဲကုိ ေလေျပေပ်ာ့ေလး တုိက္ခတ္ေနသတဲ့။ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ေလဟာျပင္းသြားလုိက္၊ တစ္ခါတစ္ခါမွာ ေလဟာ ၿငိမ္သြားလုိက္နဲ႔ေပ့ါ။ ေလတစ္ခ်က္အေဝ့မွာ ဖေယာင္းတုိင္ေလး တစ္တုိင္ မီးၿငိမ္းသြားတယ္။ အခန္းဟာအလင္းအား နည္းနည္းေလ်ာ့သြားတယ္။ အဲ့ဒီဖေယာင္းတုိင္ေလးကို ''အခ်စ္'' လုိ႔နာမည္ေပးၾကည့္ရေအာင္။ ''အခ်စ္ဆုိတဲ့ အလင္းအားေလး'' ေလ်ာ့သြားေတာ့ အခန္းဟာနည္းနည္းေလး ေမွာင္သြားတယ္။ ေနာက္ထပ္ ေလအေဝ႔မွာ ဒုတိယ ဖေယာင္းတုိင္ေလး မီးၿငိမ္းသြားျပန္တယ္။ အဲဒီဖေယာင္းတုိင္ေလးကုိ ''သံေယာဇဥ္'' လုိ႔ နာမည္ေပးၾကည့္ရေအာင္။ ဒီအခန္းထဲမွာ ''အခ်စ္'' ဆုိတဲ့ အလင္းေရာင္ရယ္၊ ''သံေယာဇဥ္'' ဆုိတဲ့ အလင္းေရာင္ရယ္ မရွိေတာ့ဘူး။ အခန္းဟာ အေမွာင္ထုႀကီးစုိးလာေတာ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္ထပ္ '''ေလတစ္ခ်က္'' အေဝ့မွာ တတိယ ဖေယာင္းတုိင္ေလး ၿငိမ္းသြားျပန္တယ္။ အဲဒီဖေယာင္းတုိင္ေလးကုိ ''ေမတၱာတရား'' လုိ႔ နာမည္ေပးၾကည့္ရေအာင္။ ဒီလုိပဲ... ေနာက္ထပ္ ေလအေဝ့တစ္ခ်က္မွာ စတုတၳဖေယာင္းတုိင္ေလး ၿငိမ္းသြားျပန္တယ္။ ဒီဖေယာင္းတုိင္ေလးကုိေတာ့ ''ကရုဏာ တရား'' လုိ႔ နာမည္ေပးၾကည့္ရေအာင္။ ဖေယာင္းတုိင္ (၅)တုိင္ အလင္းအားရွိတဲ့ ဒီအခန္းဟာ ဖေယာင္းတုိင္ (၁)တုိင္မွ်သာ အလင္းအားရွိေတာ့တယ္။ ဒီေနာက္ဆံုး ဖေယာင္းတုိင္ေလးသာ ေလအေဝ့မွာ မီးညြန္႔ကေလးၿငိမ္းသြားခဲ့ရင္ ဒီတစ္ခန္းလံုး ေမွာင္မည္းသြားေတာ့မွာပါပဲ။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒီအခန္းထဲကုိ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ ''အခန္းႀကီးက ေမွာင္းမည္းေနတာပဲ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ဖေယာင္းတုိင္ေလးတစ္တုိင္လင္းေနေသးလုိ႔'' ေျပာေျပာဆုိဆုိ ဖေယာင္းတုိင္ရဲ႔ မီးညြန္႔ကုိ လက္ဝါးေလးနဲ႔ ကာလုိက္တယ္။ အလင္းေရာင္ မိွန္ပ်ပ်ေအာက္မွာ မီးၿငိမ္းေနတဲ့ ဖေယာင္းတုိင္ (၄)တုိင္ကုိေတြ႔သြားတယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိပဲ ေနာက္ဆံုးက်န္ေနတဲ့ ဖေယာင္းတုိင္ရဲ႔ မီးညြန္႔ကုိကူးၿပီး မီးၿငိမ္းသြားခဲ့တဲ့ ဖေယာင္းတုိင္ေလးေတြကုိ မီးကူးေပးလုိက္တယ္။ ဒီအခန္းက အရင္အတုိင္းပဲ ျပန္ၿပီးလင္းထိန္သြားပါေတာ့တယ္။
စာဖတ္သူကို ေမးပါရေစ......ဒီေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့ ဖေယာင္းတုိင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နာမည္ေပးၾကည့္ၾကရေအာင္။ စာဖတ္သူလည္း ႀကိဳက္သလုိ နာမည္ေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေပးထားတဲ့ နာမည္ေလးေတာ့ ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ဆံုးဖေယာင္းတုိင္ေလးရဲ႔ နာမည္ကုိ ''နားလည္ေပးမႈ၊ စာနာေပးမႈ ဖေယာင္းတုိင္'' လုိ႔ နာမည္ေပးထားတယ္။ ေတြးၾကည့္ရေအာင္။ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္အၾကားမွာ ''နားလည္ေပးမႈ၊ စာနာေပးမႈ'' ဆုိတဲ့ အလင္းအားရွိတဲ့ ဖေယာင္းတုိင္ေလးသာ ရွိေနေသးရင္ ''အခ်စ္'' ဆုိတာျပန္ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ''သံေယာဇဥ္'' ဆုိတာ ျပန္ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ''ေမတၱာတရား၊ ကရုဏာတရား'' ေတြ ျပန္ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ''နားလည္ေပးမႈ၊ စာနာေပးမႈ'' ဆုိတဲ့ဖေယာင္းတုိင္ေလးသာ မီးၿငိမ္းသြားခဲ့ရင္... အခန္းႀကီး ေမွာင္မည္းသြားသလုိအခ်စ္ေတြ၊ ေမတၱာတရားေတြ၊ သံေယာဇဥ္ေတြ၊ ကရုဏာတရားေတြ ျပန္ျဖစ္ဖုိ႔ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ လူ႔ဘဝရဲ႔ အႏွစ္သာရလည္း ပ်က္စီးသြားေတာ့မွာပါပဲ။
မိသားစု အခ်င္းခ်င္းအၾကားမွာ၊ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အၾကားမွာ၊ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္အၾကားမွာ၊ လင္းမယားႏွစ္ေယာက္အၾကားမွာ၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုအၾကားမွာ ''နားလည္ေပးမႈ၊ စာနာေပးမႈ'' ဆုိတဲ့ဖေယာင္းတုိင္ေလး လင္းေနဖုိ႔ လုိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီဖေယာင္းတုိင္ေလးသာ မီးၿငိမ္းသြားခဲ့ရင္ လူမႈဆက္ဆံေရးရဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့သဘာဝကုိ ခံစားနည္းလည္ႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္အၾကားမွာ ''နားလည္ေပးမႈနဲ႕ စာနာေပးမႈ'' ရွိရင္ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ မိဘအေပၚမွာ နားလည္ေပးတတ္တဲ့ သားသမီးေတြကုိ ပုိင္ဆုိင္ခြင့္ရတဲ့ မိသားစုဟာေပ်ာ္စရာႀကီးပါ။ ဒီလုိပါပဲ နားလည္ေပးတတ္တဲ့၊ စာနာေပးတတ္တဲ့ မိဘေတြရဲ႔ သားသမီးျဖစ္ခြင့္ရရင္လည္း ေပ်ာ္စရာပါပဲေနာ္။ ကုိယ့္ကုိ နားလည္ေပးတဲ့၊ စာနာေပးတဲ့ ခ်စ္သူနဲ႔သာ အတူေနခြင့္ရရင္အခ်စ္ဆုိတာ ေပ်ာ္စရာပဲလုိ႔ ခံစားမိမွာပါ။ အျပန္အလွန္ နားလည္ေပးတဲ့၊ စာနာေပးတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းေတြသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဝန္းက်င္မွာရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူ႔ေဘာင္ေလာကႀကီးဟာ ဒီထက္ပုိၿပီးသာယာလာပါမယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းလာပါမယ္။ တုိးတက္လာပါမယ္။ ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္းလာပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ေနရာမွာ မဆုိ ''နားလည္ေပးမႈနဲ႕ စာနာေပးမႈ'' အျပန္အလွန္ရွိၾကမယ္ဆုိရင္ ေလာကႀကီးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္....''နားလည္ေပးမႈနဲ႕ စာနာေပးမႈ'' ကုိေတာ့ အလြဲသံုးစား မလုပ္သင့္ဘူးေနာ္။ ''နားလည္ေပးမႈနဲ႕ စာနာေပးမႈ'' ကုိ အခြင့္ေကာင္းမယူသင့္ဘူး။ ''နားလည္ေပးမႈနဲ႕ စာနာေပးမႈ'' ကုိ တန္ဖုိးမဲ့ေအာင္ မလုပ္သင့္ဘူးေနာ္။
စာဖတ္သူလည္း ေနာက္ဆံုး ဖေယာင္းတုိင္ေလးရဲ႕ နာမည္ကုိ ဘယ္လုိမ်ား မွည့္ေခၚခ်င္ပါသလဲ။
ဒီပံုျပင္ေလးကို ဖတ္ၿပီး....''ခ်စ္သူေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိသားစုေတြ၊ လူသားေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြ'' ရဲ႔ၾကားမွာ ''နားလည္ေပးမႈနဲ႔ စာနာေပးမႈ'' ဆုိတဲ့ အလင္းေရာင္ကေလးနဲ႔ ''အခ်စ္ေတြ၊ သံေယာဇဥ္ေတြ၊ ေမတၱာတရားေတြ၊ ကရုဏာတရားေတြ'' ျပန္ၿပီး ရွင္သန္ထြန္းလင္းၾကပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳလုိုက္ပါတယ္။
အစားေကာင္းစားရရင္ ခင္မင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ သတိရမိသလုိစာေကာင္းေကာင္းေလး တစ္ပုဒ္ဖတ္မိရင္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိပါသိေစခ်င္၊ဖတ္ေစခ်င္လုိ႔ပါေနာ္ ........
(ပို႔ေပးသူ ကိုဖိုးခ်ဴ (Saw Jeff - MKO) ကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။)
Collapse...
သစၥာဟူေသာစကားသည္ ျမန္မာစကားမဟုတ္ေသာျငားလည္း ျမန္မာလိုျဖင္႔ပင္နားလည္ၾကပါသည္။ သစၥာကို အဘိဓာန္တြင္ မည္သို႔ဖြင္႔ဆိုသည္မူကား မသိပါ။ သို႔ေသာ္လည္း အမွန္တရားတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ႔ သေဘာေပါက္ထားပါသည္။ သစၥာမဲ႔သည္ဟု ဆိုပါလွ်င္ မရုိးသားျခင္းဟု ေျပာလိုသည္ျဖစ္ၿပီး၊ သစၥာရွိသည္ဟုဆိုလာပါလွ်င္ ထိုရုိးသားမူမ်ဳိးရွိသည္ဟု ဆိုလိုႏုိင္ေၾကာင္း နားလည္မိပါသည္။ လူသားအခ်ဳိ႔သည္ပင္ မိမိခ်စ္ခင္စံုမက္ေသာ သူအေပၚ၌ သစၥာေဖါက္မႈမ်ဳိး ျပဳလုပ္တတ္ၾကပါသည္။ ေအာက္ခ်င္းငွက္တို႔၏သစၥာကို လူသားအခ်ဳိ႕တို႔က လိုက္မီလိမ္႔မည္မထင္။ အေၾကာင္းမွာ..........
လြန္ခဲ႔ေသာႏွစ္ေပါင္း(၃၀)ေက်ာ္က မြန္ျပည္နယ္ ဘီးလင္းၿမိဳ႔နယ္ ေလးေကေက်းရြာတြင္ ေတာလိုက္၀ါသနာပါသူ မုဆိုးေက်ာ္ႀကီး ဖူး၀ါးခိုဟူ၍ရွိေလသည္။ သူသည္ သူ၏လက္စြဲေတာ္ ဒူးေလးျဖင္႔ ေန႔စဥ္လိုလိုပင္ ေတာပစ္ထြက္ေလ႔ရွိပါသည္။ သူသည္တစ္ကိုယ္ေတာ္ မုဆိုးျဖစ္၏။ ထို႔သို႔ အမဲလိုက္သည္သာမက ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ျခင္းစေသာ မုဆိုးတို႔တတ္အပ္ေသာ ပညာရပ္မ်ားကို အေတာ္စံုလင္စြာ တတ္ထားပါသည္။ ေတာပစ္၍ သားေကာင္၊ ငွက္ စသည္မရလွ်င္ေတာင္မွ အနည္းဆံုးတစ္ေကာင္၊ ႏွစ္ေကာင္ လိုလိုေတာ႔ရစျမဲပင္။ ေထာင္ေခ်ာက္မွလည္း ဂ်ီ၊ ဆတ္ တို႔သံုးရက္တစ္ခါ ေလးရက္တစ္ခါ ရတတ္ျပန္ေသး၏။ ရလာေသာ ဟင္းလ်ာမ်ားကို မိသားစုစားေလာက္ရုံ ခ်န္ထား၍ က်န္ေသာအသားတို႔ကိုမူကား ဆန္ျဖင္႔လည္းေကာင္း၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ျဖင္႔လည္ေကာင္း လဲလွယ္၍စားေသာက္ၾကပါသည္။
လဲလွယ္ျခင္းဆိုသည္မွာ ထိုစဥ္က ကၽြႏု္ပ္တို႔ရြာသည္ အိမ္ေျခနည္းေသးသည္ျဖစ္၍ ေရာင္းျခင္း၊ ၀ယ္ျခင္းမ်ဳိး မထြန္းကားေသးေခ်။ ယခုမွာမူကား ကၽြႏု္ပ္တို႔ရွာသည္ မ၀ယ္ပါက လိုခ်င္ေသာ ပစၥည္းမ်ားမရသည္က မ်ားလာၿပီျဖစ္သည္။ မုဆိုးေက်ာ္ႀကီး ဖူး၀ါးခိုသည္ တစ္ေန႔တြင္ ေတာထဲလည္ရင္း ေအာက္ခ်င္းငွက္ႏွစ္ေကာင္ႏွင္႔ တိုးေလသည္။ ေအာက္ခ်င္းငွက္ႏွစ္ေကာင္သည္ တစ္ေကာင္ႏွင္႔တစ္ေကာင္ ေနပူစာလႈံရင္း ႏႈတ္သီးျဖင္႔ ေဆာ႔ျမဴးကစားလ်က္ရွိပါသည္။ ထိုမွ် သခၤါရ ရသေျမာက္ေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ပမာ လွပေသာရႈေမွ်ာ္ခင္းကို ဖူး၀ါးခိုမခံစားတတ္ေခ်။ မုဆိုးစိတ္သာႀကီးစိုးေနသည္။ သူသည္ ေလးႏွင္႔ျမွားကိုတင္၏။ ရြယ္၏။ ထို႔ေနာက္ "ထပ္" ဟူေသာ ေသမင္းတမန္ျမွားႏွင္႔အတူ ေအာက္ခ်င္းငွက္သည္ "ဘုတ္" ကနဲ႔ေျမေပၚသို႔ က်သြားပါေတာ႔သည္။ က်န္တစ္ေကာင္မွာ ျမားဒဏ္ထိမွန္ေသာအေဖၚ ေျမေပၚသို႔မေရာက္မီ အခ်ိန္ေလးမွာပင္ သစ္ကိုင္းမွ လန္႔ကာထြက္သြားပါေတာ႔သည္။
ေနာက္တစ္ေန႔.........ႏွင္းထုမ်ားမကြဲေသးခ်ိန္ ေ၀လီေ၀လင္းမွာပင္ ဖူး၀ါးခို၏ အိမ္နားက ကုကၠိဳပင္ႀကီးတြင္ ေအာက္ခ်င္းငွက္မ်ားသည္ ႏွစ္ေကာင္တစ္တြဲ၊ ႏွစ္ေကာင္တစ္တြဲႏႈန္းျဖင္႔ အဆက္မျပတ္ ပ်ံသန္းလာခဲ႔ၾကသည္။ အစကမူ မည္သူမွ် သတိမထားမိေသာ္လည္း ေအာက္ခ်င္းငွက္တို႔၏ ေအာ္သံတို႔ေၾကာင္႔ အိမ္နီးခ်င္းတို႔ကပါ ေတြ႔ျမင္ၾကေလသည္။ ေနထန္းတစ္ဖ်ားတက္ခ်ိန္မွာ ကုကၠိဳပင္္ကို မျမင္ရေတာ႔ဘဲ ေအာက္ခ်င္းငွက္တို႔သာ ထင္းလင္းစြာျမင္ရပါေတာ႔သည္။
သို႔ေသာ္ ေအာက္ခ်င္းငွက္မ်ားမွာ ၂မိႏွစ္၊ ၃မိႏွစ္၊တစ္တြဲႏႈန္းျမင္႔ လာၾကမစဲ တသဲသဲပင္ အလာက်ဲၿပီျဖစ္၍ ကုန္လုနီးပါးျဖစ္မည္ထင္၏။ ငွက္တို႔သည္ သူတို႔အေဖၚကို ေစာင္႔ေနသည္အလား ေနပူစာလႈံရင္း ဘာသာဘာ၀ ေအာ္မည္ၾကသည္။ ရြာသားတို႔မွာ ထူးဆန္းေသာငွက္အုပ္ၾကီးကို မေတ႔ြစဖူး ေတြ႔ရေသာေၾကာင္႔ ေနပူစာလႈံရင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးအမည္မည္ ေျပာဆိုၾကေလ၏။ သူတို႔အုပ္စုသည္ ငွက္တို႔၏လာရာလမ္းေၾကာင္းကို ရႈေမွ်ာ္ရင္း အတြဲတစ္စံု၏ ေနာက္ကြယ္မွာကား ေလးကန္စြာပ်ံသန္းရင္း အေဖၚမ်ားရွိရာသစ္ပင္သို႔ လာေနေသာငွက္တစ္ေကာင္ကို ေတြ႔ျမင္ရပါေတာ႔သည္။ အေဖာ္မဲ႔ေသာ ဤငွက္သည္ ဖူး၀ါးခို၏ လက္ခ်က္ေၾကာင္႔ သူ၏ၾကင္ေဖာ္သက္လ်ာ ပ်က္စီးသြားျခင္းပင္ ျဖစ္တန္ရာ၏။ အေၾကာင္းမွာ အျခားေသာငွက္တို႔တြင္ အတြဲမ်ားမွာ ႏွစ္ေကာင္စီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ဤငွက္မွာကားတစ္ေကာင္တည္းပင္ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔တည္း။ ငွက္တို႔သည္ အျခားငွက္မ်ားႏွင္႔မေရာ ေအာက္ခ်င္းငွက္ခ်ည္း သက္သက္ပင္ျဖစ္သည္။
ကုကၠိဳပင္အျပည္႔ ငွက္မ်ားစံုၿပီးေသာအခါ နာရီ၀က္ခန္႔ေနၾကၿပီး ႏွစ္ေကာင္တစ္တြဲျဖင္႔ တန္းစီပ်ံထြက္ၾကပါေတာ႔သည္။ ပ်ံသန္းထြက္ခြါခ်ိန္မွာ အေတာ္ပင္ၾကာ၏။ ရြာသားတို႔ကလည္း စိတ္၀င္တစားပင္ ၾကည္႔ရႈၾကပါသည္။ ႏွစ္ေကာင္တစ္တြဲႏႈန္းျဖင္႔ ပ်ံသန္းၾကရင္း ေနာက္ဆံုးမွာ တစ္ေကာင္တည္းသာ က်န္ေတာ႔သည္။ ထိုတစ္ေကာင္သည္ အေဖာ္မ်ားခပ္ေ၀းေ၀း ေရာက္သြားေသာအခါမွသာ ဖူး၀ါးခို၏အိမ္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႔ရင္း ေလးကန္ေသာအေတာင္ပန္ကိုျဖန္႔ကာ ႏွစ္ခ်က္၊ သံုးခ်က္ခတ္ရင္း အရွိန္ျဖင္႔ လူတို႔ၾကည္႔ေနဆဲမွာပင္ ေျမျပင္တလင္းသို႔ ထိုးစိုက္ၾကကာ အသက္ေပ်ာက္သြားပါေတာ႔သည္။
ဤျဖစ္ရပ္ကိုျမင္ရေသာ ဖူး၀ါးခိုႏွင္႔ ရြာသားမ်ားသည္ စုတ္တသပ္သပ္ႏွင္႔ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္မိၾကပါေတာ႔သည္။ ေအာက္ခ်င္းငွက္သည္ တိရစၦာန္မ်ားသာျဖစ္၏။ သို႔ပင္ျငား ၾကင္ေဖာ္အေပၚ လြန္စြာသစၥာရွိ၏။ လူအခ်ဳိ႔မွာ မိမိတို႕၏ၾကင္ေဖာ္အေပၚ သစၥာထားရာ၌ ေအာက္ခ်င္းငွက္ကိုမမီၾကေခ်။ ေၾသာ္....ေသအတူ၊ ရွင္မကြာ ဟူေသာစကားသည္ ေအာက္ခ်င္းငွက္တို႔၏ သစၥာမ်ဳိးပါတကားဟူ၍သာ......။
Collapse...
တစ္ခါက တံငါသည္တစ္ဦးသည္ ငါးသံုးေကာင္ဖမ္းမိၿပီး ေလွ၀မ္းထဲ၌ ခ်ထားသည္။ ပထမငါးတစ္ေကာင္သည္ ၀ီရိယသမားျဖစ္၍ ေလွ၀မ္းထဲကလြတ္ေအာင္ အဆက္မျပတ္ ထခုန္ေနရာ တံငါသည္က စိတ္မရွည္ပဲ ေလွာ္တက္ႏွင္႔ ရုိက္သျဖင္႔ ေသဆံုးသြား၏။ ဒုတိယငါးကမႈ ဉာဏ္သမားျဖစ္၍ ပထမငါးလို အရမ္းထမခုန္။ ေလလူး၍ တစ္ဖက္သို႔ ေစာင္းသြားသည္႔အခ်ိန္တြင္မွ ေရထဲေရာက္ေအာင္ အားစိုက္ခုန္သျဖင္႔ လြတ္ေျမာက္သြား၏။ တတိယငါးက ကံသမားျဖစ္၍ ကံေကာင္းလွ်င္လြတ္မည္ဟု သည္အတိုင္းၿငိမ္ၿပီးေစာင္႔ေနရာ တံငါသည္ အိမ္အထိပါသြားၿပီး တံငါသည္မယားက ေခါင္းကိုအေလးႏွင္႔ ထုသတ္ေသာအခါမွ ေသေလ၏ဟူ၍ျဖစ္သည္။
သည္ပံုျပင္ကိုၾကည္႔လွ်င္ ပထမငါးသည္ ၀ီရိယရွိေသာ္လည္း စိတ္မရွည္။ သည္းခံေစာင္းဆိုင္းတတ္ျခင္းမရွိ၊ အခ်ိန္အခါေကာင္းကိုမသိ၊ ထို႔ေၾကာင္႔မေအာင္ျမင္။ ဒုတိယငါးကား သည္းခံစိတ္ရွိသည္၊ အခြင္႔အခါေကာင္းကိုေစာင္႔ၿပီး အံ၀င္ခြင္က် လုပ္ကိုင္တတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ေအာင္ျမင္သည္ဟူ၍ သံုးသပ္ရမည္ျဖစ္သည္။ (တတိယငါးကားထည္႔သြင္းစဥ္းစားရန္မလိုေပ)။
အလုပ္တစ္ခုကို သင္႔ေလ်ာ္ေသာ အခ်ိန္အခါ မက်ေရာက္မီ လုပ္မိပါက လုပ္ငန္းမေအာင္ျမင္ရုံမက ျပန္လည္ျပင္ဆင္၍ မရေအာင္ပင္ ပ်က္စီးသြားတတ္သည္။ စိတ္ရွည္ဖို႔ (၀ါ) သည္းခံေစာင္႔ဆိုင္းတတ္ဖို႔ ျဖစ္သည္။
Collapse...
ဤပံုျပင္သည္ အဂၤလိပ္ပံုျပင္မွ ပန္းရည္စုပ္ငွက္အေၾကာင္းကို ဘာသာျပန္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ လာလည္သူအားလံုးကိုလည္း ဖတ္ေစခ်င္ေသာဆႏၵျဖင္႔ ေရးသားေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
တစ္ေန႔တြင္ ရုတ္တရက္ မထင္မွတ္ေသာ သဘာ၀ပြတ္မီးေၾကာင္႔ ေတာႀကီးသည္ အလြန္ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ားျဖင္႔ ေလာင္ကၽြမ္းေနပါသည္။ သားရဲတိရစၦာန္မ်ားသည္ ေတာထဲတြင္ခိုေအာင္းရာမွ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ထြက္ေျပးလာၾကသည္။ ေတာႀကီးနဲ႔ အလွမ္းေ၀းေသာ စမ္းေခ်ာင္း၏ ကမ္းနဖူးတစ္ေနရာသို႔ ေရာက္ေသာအခါ တိရစၦာန္တို႔သည္ ေလာင္ေနေသာေတာကို ၀မ္းနည္းတသ ေငးၾကည္႔ေနၾကပါသည္။ ပ်က္ဆီးသြားေသာ သူတို႔ရဲ႔ေနရာေဒသကိုလည္း ၀မ္းနည္းပူေဆြးစြာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနၾကတဲ႔ အေတာအတြင္းမွာ ေသးငယ္ေသာ ပန္းရည္စုပ္ငွက္ကလြဲၿပီး က်န္တဲ႔တိရစၧာန္မ်ားက ေလာင္ေနေသာ ေတာမီးကို ဘယ္လိုလုပ္ၾကမယ္ဆိုတာကိုမေတြးတတ္ၾကပါ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပန္းရည္စုပ္ငွက္ဟာ တစ္စံုတစ္ရာလုပ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ေလသည္။ ထိုအခါ ပန္းရည္စုပ္ငွက္သည္ စမ္းေခ်ာင္းဘက္သို႔ပ်ံသန္းသြားၿပီး သူ၏ေသးငယ္ရွည္လ်ားေသာ ႏႈတ္သီးျဖင္႔ ေရကိုစုပ္ယူၿပီး ေလာင္ေနေသာေတာကို ေရစက္ေလးျဖင္႔ မီးကိုၿငိမ္းေလသည္။ ၿပီးေတာ႔ စမ္းေခ်ာင္းဘက္ကိုပ်ံလာၿပီး စမ္းေခ်ာင္းေရကိုစုပ္လိုက္ ေတာမီးကို ေရစက္ကေလးျဖင္႔ၿငိမ္းလိုက္ႏွင္႔ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ ျပဳလုပ္ေနသည္ကို အျခားေသာ တိရစၧာန္တို႔က ပန္းရည္စုပ္ငွက္၏ လုပ္ရပ္ကို မယံုၾကည္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ နားမလည္ေသာအၾကည္႔မ်ားျဖင္႔ အံ႔ၾသစြာ ၾကည္႔ေနၾကပါသည္။ ဒါကိုၾကည္႔ၿပီး အခ်ဳိ႔ေသာ တိရစၧာန္က ပန္းရည္စုပ္ငွက္ကို ၀မ္းနည္းေသာေလသံျဖင္႔ ''ဒုကၡမခံပါနဲ႔၊ မီးေလာင္တာမ်ားလြန္းေနတယ္။ သင္႔ရဲ႔အေတာင္ကို မီးေလာင္သြားလိမ္႔မယ္။ ေသးငယ္တဲ႔ သင္႔ရဲ႔ႏႈတ္သီးနဲ႔ေရစက္ေလးဟာ မီးကိုမၿငိမ္းႏုိင္ပါဘူး'' ဟုတားျမစ္ေျပာဆိုေလသည္။
တိရစၦာန္မ်ားသည္ သူတို႔မွာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မရွိေတာ႔ဘူးဆိုတာကို ပန္းရည္စုပ္ငွက္ကို ၀ိုင္းေျပာၾကပါသည္။ အျခားတိရစၦာန္တစ္ေကာင္ကလည္း ပန္းရည္စုပ္ငွက္ကို ''မင္းကိုယ္မင္း ဘာေကာင္ထင္လို႔ ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ'' ဟု က်ယ္ေလာင္ေသာ ေလသံျဖင္႔ ေအာ္ဟစ္၍ ပ်က္ရယ္ျပဳေလသည္။ ပန္းရည္စုပ္ငွက္သည္ အခ်ိန္ကိုျဖဳန္းမေနေတာ႔ပဲ ''ငါတတ္ႏုိင္သေလာက္၊ ငါလုပ္ေနပါသည္'' ဟု ပ်ံသန္းရာမွလွည္႔ျပီး ေျဖလိုက္ေလသည္။
*ေရတစ္စက္မွသည္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာသာ ေရစက္မ်ားျဖင္႔ မီးကိုၿငိမ္းေစႏုိင္ပါသည္။
*ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္လည္း ပန္းရည္စုပ္ငွက္လို ကၽြႏု္ပ္တို႔လူမ်ဳိးေပၚ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကၽြႏု္ပ္တို႔လုပ္ရပါမည္။ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ရပါမည္။
*ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ အိမ္မက္ကမၻာေလးကို ဒီထက္ပိုၿပီး အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုတည္ေဆာက္ရမည္ကို ေတြးေတာေစခ်င္ပါသည္။
*ကၽြန္ပ္တို႔လူမ်ဳိး ရင္ဆိုင္ေနရေသာ ဒုကၡငရဲမီးကိုလည္း ဘယ္လိုၿငိမ္းရမည္ကို ေတြးေတာေစခ်င္ပါသည္။
*(ေတာမီးေလာင္၊ ေတာေၾကာင္လက္ခေမာင္းခတ္) ဆိုတဲ႔ အျဖစ္မ်ဳိး မျဖစ္ရေလေအာင္ ေသးငယ္ေသာ ပန္းရည္စုပ္ငွက္ေလးဟာ ပံုျပင္ထဲကအတိုင္း အားလံုးကို ဥပမာ ျပသြားခဲ႔ၿပီးမဟုတ္ပါလား။
Collapse...
ဒီပံုျပင္ကေလးကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ပန္းရည္စုပ္ငွက္ဆိုတာ ခႏၶာကိုယ္အရွည္က တစ္ဆယ္စင္တီမီတာထက္ ငယ္ၿပီးေတာ့အလြန္လွပပါတယ္။ အေရာင္စံုတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ ခ်ည္မွ်င္မ်ားနဲ ့ ရက္ထားသလုိ အလြန္လွပရႊန္းစုိတဲ့ သက္တန္ ့ေရာင္စံု အေမႊးေတြက သူတုိ ့ကိုယ္ကို ဖံုးအုပ္ထားပါတယ္။ အဲဒီငွက္ေတြဟာေတာက္ပတဲ့ ေတာင္ေပၚပန္းေတြၾကားမွာ ရဟတ္ယာဥ္ေတြလုိ ရစ္၀ဲေနၾကပါတယ္။ ပန္းမ်ိဳးေစ့ အိမ္ထဲကို အပ္သြားပံု သူတုိ ့ရဲ ့ ႏႈတ္သီးေတြကို ထုိးသြင္းၿပီး ပန္း၀တ္ရည္မ်ားအား စုပ္ယူေနတာကို ျမင္ေတ႔ြ ့ရပါတယ္။
မင္ဂြမ္းႏြန္းရြာ ေနာက္ေက်ာမွာ ၾကည္လင္တဲ့ ေခ်ာင္းေရက စီးဆင္းေနပါတယ္။ ေခ်ာင္းနံေဘးမွာေတာ့ အရြက္ေတြ ထူထပ္သိပ္သည္းစြာ ေပါက္ေနတဲ့ သရက္ပင္ႀကီး တစ္ပင္ရွိပါတယ္။ ေသးငယ္တဲ့ ပန္းရည္စုပ္ငွက္အေပါင္းတို ့ ႀကီးစုိးရာနယ္ေျမျဖစ္ၿပီး သစ္ကိုင္းအားလံုးနီးနီးေပၚမွာ ရြံ ့နဲ ့ျမက္ပင္ေတြနဲ ့ ဖန္တီးထားတဲ့ ငွက္သိုက္ေတြက တစ္ခုနဲ ့တစ္ခု လက္မအနည္းငယ္စီသာ ျခားၿပီး အစုလိုက္အၿပံဳလုိက္ ရွိေနၾကပါတယ္။
မနက္လင္းရင္ ငွက္အုပ္ၾကီးဟာ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ လွပတဲ့သက္တန္ ့ပံုဖြဲ ့ၿပီး အစာရွာထြက္ၾကပါတယ္။ ညေနဆည္းဆာ ငွက္အုပ္ ျပန္နားတဲ့အခါ သစ္ပင္ႀကီးတစ္ခုလံုး ေရာင္စံုဖံုးအုပ္သြားပါတယ္။ ပန္းရည္စုပ္ငွက္ဥေတြ သားေပါက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ငွက္ဖိုေတြက ျပန္ထြက္သြားလုိက္ ျပန္၀င္လာလုိက္နဲ ့ အသိုက္ေရွ႔မွာ နားေနတဲ့ငွက္မေတြကို အစာခြံ႔ေနၾကပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ စမ္းေခ်ာင္းေလး နံေဘးမွာ ေရဆင္းခ်ိဳးေနတုန္း ရုတ္တရက္ ငွက္ေတြရဲ ့ အလန္ ့တၾကား စူးစူးရွရွ ေအာ္သံေတြ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေတာႀကီးေျမြေဟာက္တစ္ေကာင္ဟာ သစ္ပင္ေပၚတက္ၿပီး သစ္ပင္အထြတ္ထဲ ၀င္သြားတာ ျမင္လုိက္ရပါတယ္။ ၆ မီတာေလာက္ရွည္ၿပီး ႀကီးထြားကာ သန္မာတဲ့ခႏၶာကို္ယ္နဲ ့ လွ်င္ျမန္စြာလႈပ္ရွားႏိုင္လို ့ က်ား၊ က်ားသစ္လုိ ၾကမ္းၾကဳတ္ ရက္စက္တဲ့ သတၱ၀ါမ်ားေတာင္ ေတာႀကီးေျမြေဟာက္ကို ေ၀းေ၀းကေရွာင္ရွား ေၾကာက္ရြံ ့ၾကရပါတယ္။ လူကိုေပါက္မိရင္ တစ္နာရီမျပည့္ခင္ အသက္ေပ်ာက္သြားတတ္ပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္လည္း အရြက္ဖားဖားႀကီးေတြေအာက္မွာ ကမန္းကတန္းပုန္းၿပီး အေပါက္ေသးေသးလုပ္ကာ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနမိပါတယ္။ ေတာႀကီးေျမြေဟာက္ဟာ ပင္ျမင့္က သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းမွာ အျမီးကို ခ်ိတ္၊ ေလထဲမွာ ဆိုင္းဆြဲ ၿပီး တန္ ့ေနတာ ေတြ ့ရပါတယ္။ ဦးေခါင္းကို ပတတ္ ရပ္၊ ပါးပ်ဥ္းကို ျပန္ ့ကားထားၿပီးခရမ္းေရာင္ လွ်ာ ကလည္း ဆတ္ကနဲ႔ထြက္လာကာ ငွက္သိုက္ေတြထဲကို လွစ္ကနဲ ငွက္ဥတစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး ႏႈိက္ယူစားသံုး ေနပါေတာ့တယ္။
ပရိေဒ၀မီး ေတာက္ေနၾကတဲ့ ငွက္မေတြဟာ သူတို ့ရဲ ့အသိုက္၀န္းက်င္ သစ္ပင္ပတ္လည္မွာ ပ်ံ၀ဲကာ ေအာ္ျမည္ေနၾကပါတယ္။ မၾကာမီ ပန္း၀တ္ရည္ စုေဆာင္းရာမွ ေရာက္လာတဲ့ ငွက္ဖိုေတြဟာ တိမ္စုိင္တစ္ခုပမာ သစ္ပင္ ႀကီး အေပၚမွာ ပ်ံ၀ဲေရာက္ရွိလာၾကပါတယ္။ ငွက္အခ်ိဳ့ဟာ သစ္ပင္ထိပ္ဆီကို ကြ်မ္းထုိးခ်ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ့က ေတာႀကီးေျမြေဟာက္ရဲ ့ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကို စူးစူး၀ါး၀ါးၾကည့္ကာ ေလထဲမွာ ပ်ံ၀ဲငိုယိုေနၾကသလို ျမင္ေတြ ့ေနရပါတယ္။ သနားစရာေကာင္းလွတဲ့ ငွက္ကေလးေတြဟာ သူတုိ ့ရဲ ့ဥကေလးေတြ သားေပါက္ကေလးေတြ ၀ါးၿမိဳခံေနရတာကို ၾကည့္ၿပီး ျပန္ခုခံဖုိ ့ အားနည္းလွလို ့ ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ဘဲ မေက်မနပ္ ငို္ယုိေနၾကေပ့ါလုိ ့ ကြ်န္ေတာ္က ေတြးေနမိပါတယ္။
သစ္ပင္ဘယ္ဘက္ပိုင္းက ငွက္သိုက္ေတြလည္း ေဟာင္းေလာင္းျဖစ္သြားကာ ေတာႀကီးေျမြေဟာက္က ညာဘက္ကအပိုင္းကို ေခါင္းလွည့္လိုက္ပါတယ္။ ေတာႀကီးေျမြေဟာက္နဲ ့ အျမင့္ခ်င္းတူရာ ေလထဲမွာပ်ံ၀ဲေနတဲ့ အျမီးႏွစ္ခြနဲ ့ ပန္းရည္စုပ္ငွက္တစ္ေကာင္ဟာ ရုတ္တရက္ အျမင့္ကိုပ်ံတက္သြားပါတယ္။ အေတာင္ ႏွစ္ဖက္ကိုၿမဲၿမံစြာ သိမ္းသြင္းၿပီး ေျမြေဟာက္ရဲ ့ ေခါင္းတည့္တည့္ကို ထုိးစိုက္ ဆင္းသက္လုိက္ပါတယ္။ ရွည္လ်ားတဲ့အသံကို ျပဳၿပီး အပ္ခြ်န္ပံုႏႈတ္သီးနဲ ့ ေျမြေဟာက္မ်က္လံုးကို ထုိုးေဖာက္ဖို ့ရည္ရြယ္ေပမဲ့ ေျမြေဟာက္ဦးေခါင္းကိုေရာက္ဖုိ ့ တစ္မီတာအလုိမွာ ေျမြေဟာက္က ပါးစပ္ေပါက္ကို ၿဖဲဟထားလုိ ့ ႀကီးမားတဲ့ညွိဳ ့ဓာတ္က ဆြဲယူလုိက္သည့္ႏွယ္ ငွက္ကေလးခမ်ာ ေျမြေဟာက္ရဲ ့မဲေမွာင္တဲ့ အာခံတြင္းထဲ က်ဆင္းသြားရပါတယ္။
မိမိတို ့ရဲ ့ဥေတြကို အကာအကြယ္ေပးဖုိ ့အသက္စြန္ ့ဖို ့ႀကိဳးစားတဲ့ ငွက္ကေလးေတြရဲ ့ သနားစရာအျဖစ္ကိုၾကည့္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ခံစားရပါတယ္။ တျခားပန္းရည္စုပ္ငွက္ တစ္ေကာင္လည္း အေပၚကိုပ်ံတက္သြားၿပီး ေျမြေဟာက္ရဲ ့ ဦးေခါင္းတူရူသို ့ ထုိးစုိက္ခ်ၿပီး ပထမငွက္ရဲ ့နမူနာအတုိင္း လိုက္လုပ္ျပန္ပါတယ္။ သူလည္း ေျမြေဟာက္ရဲ ့ ၀မ္းဗိုက္တြင္းနက္ႀကီးထဲ ဆြဲယူျခင္း ခံလုိက္ရပါတယ္။ ေျမြေဟာက္ႀကီးဟာ ရာဂစိတ္ ႏိုးၾကားတက္ၾကြၿပီး ေခါင္းတရမ္းရမ္း လွ်ာတန္းလန္းနဲ႔ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။
အဲဒီအခါမွာ သူရဲေကာင္းစိတ္နဲ ့ စြန္ ့လြတ္အနစ္နာခံစိတ္မ်ား ငွက္အုပ္အတြင္းပ်ံ ့ႏွံ ့သြားသလုိ ငွက္ေတြအားလံုး အကုန္နီးပါး အေပၚကိုပ်ံတက္လိုက္ၾကပါတယ္။ ေျမြေဟာက္ရဲ ့ဖြင့္ထားတဲ့ ပါးစပ္ေပါက္နဲ ့ ေကာင္းကင္အၾကား ေရာင္စံုအဖြဲ ့ႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာပါတယ္။ ငွက္ေတြဟာ ႏွစ္ေကာင္တြဲ၊ သံုးေကာင္တြဲ၊ ေျမြေဟာက္ရဲ ့ ဦးေခါင္းတည့္တည့္ ထုိးစုိက္ ခ်လိုက္ၾကပါတယ္။ ပန္းရည္စုပ္ငွက္ေတြ ေျမြေဟာက္ရဲ ့ ပါးစပ္ေပါက္မွ ၀မ္းဗုိ္က္ထဲ ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ က်ေရာက္သြားတာ ကြ်န္ေတာ္ တိက်စြာမေရတြက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေျမြေဟာက္၀မ္းဗုိက္ႀကီးလဲ လည္ပင္းႀကီးေရာဂါလုိ ေဖာင္းကားကာ ေနာက္ဆံုးမွာ ျပည့္လြန္းမက ျပည့္လာလုိ ့ ပါးစပ္ပိတ္သြားပါေတာ့တယ္။ ေႏွာင့္ေႏွးျခင္းမရွိဘဲ ပန္းရည္စုပ္ငွက္ႏွစ္ေကာင္ဟာ ေျမြေဟာက္ေခါင္းကို ထုိးႏွက္လိုက္ပါတယ္။ အပ္ခြ်န္လိုႏႈတ္သီးေတြနဲ ့ ေျမြေဟာက္ရဲ ့ မ်က္လံုးအစံုကို ထုိးေဖာက္လိုက္ပါတယ္။ ေတာႀကီးေျမြေဟာက္ သဲႀကီးမဲႀကီး လႈပ္ရွားေနတာ ေတြ ့လုိက္ရပါတယ္။
နာက်င္ေဒါသအုိး ေပါက္ကြဲ ေနၿပီး တစ္ခ်က္ေပါက္လုိက္ရာ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ ေျမြေဟာက္ပါးစပ္ထဲ ေရာက္သြား ျပန္ပါတယ္။ တုန္လႈပ္ေၾကာက္ရြံ ့ သြားဖုိ ့ေနေနသာသာ ငွက္ေတြဟာတုိက္ပြဲကို အရွိန္ႁမွင့္လိုက္ပါတယ္။ ေျမြေဟာက္ရဲ ့ ေခါင္းေပၚကို ငွက္မိုးရြာခ်လိုက္သလို ေျမြေဟာက္ရဲ ့ မ်က္ခြံ မဲ့ေနတဲ့ အားနည္းခ်က္ေနရာ မ်က္လံုးအစံုအား ထုိးေဖာက္လိုက္ၾကျပန္ပါတယ္။ ေျမြေဟာက္ရဲ ့ မ်က္လံုးအစုံက ေသြးေတြစထြက္လာၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ငွက္ေတြရဲ ့ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ စည္းလံုးညီညြတ္စြာ ထုိ္းႏွက္တုိက္ခုိက္မႈကို မေရွာင္ရွားႏုိင္ေတာ့ဘဲ ဦးေခါင္းနိမ့္က်သြားကာ သစ္ပင္ေပၚက ေလွ်ာဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။ ပါးပ်ဥ္းလည္း ေပ်ာ့က်သြားၿပီး အႏိုင္က်င့္မႈလည္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားပါေတာ့တယ္။
သူ ့အေပၚငွက္ေတြက အံုက်င္းဖြဲ ့ နားလုိက္ၾကၿပီး ဦးေခါင္းကို ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ထုိးေဖာက္ေနရာ ေျမြေဟာက္လည္း ၀က္ရူးျပန္ေနသူလို တြန္႔လိမ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေျမျပင္ေပၚ ဘုတ္ကနဲ ျမည္ကာ က်သြားပါေတာ့တယ္။ မေသတေသ ျဖစ္ေနတဲ့ ေျမြေဟာက္အေပၚမွာ ငွက္အုပ္ဟာ ငွက္ေစာင္ၿခံဳသလို ေအာင္ပြဲခံလုိက္ပါေတာ့တယ္။ ငွက္ကေလးေတြရဲ ့ စည္းလံုးညီညြတ္မႈေၾကာင့္ ေျမြေဟာက္ဟာ ေဆြးေျမ႔ေနတဲ့ ေကာက္ရိုးႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းလို ေျမႀကီးေပၚမွာ အသက္ေပ်ာက္သြားရပါၿပီ။ ေျမြေဟာက္အေသေကာင္ရဲ ့ ပတ္လည္မွာေတာ့ ပန္းပြင့္ေၾကြေတြ ႀကဲျဖန္ ့ထားသလို ေရာင္စံုငွက္ေသေတြဟာ ျပန္႔က်ဲေနပါေတာ့တယ္။
လွပၿပီးေသးငယ္တဲ့ သတၱ၀ါငွက္ကေလးေတြမွာ ရဲရင့္တဲ့အသည္း မရွိဘူးလို ့ မထင္လုိက္ၾကပါနဲ ့။ ဒီပံုျပင္ကိုဖတ္ရူၿပီး တစ္စံုတစ္ခု ခံစား က်န္ရစ္ႏိုင္ပါေစ။ (ခင္ျမင္႔ေအာင္)
Collapse...
ဖားစည္ႏွင္႔ပတ္သက္၍ အေရွ႕ပိုးကရင္တို႔တြင္ ပံုျပင္တစ္ရပ္ရွိသည္။ ေရွးအခါက 'ဖူ႔ဒိုင္' အမည္ရွိေသာ အဘိုးအိုတစ္ဦး ရွိေလသည္။ ဖူ႔ဒိုင္သည္ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းမရွိ။ လူပ်ဳိႀကီးျဖစ္ၿပီး ေတာင္ယာလုပ္ကိုင္၍ ေအးခ်မ္းစြာေနထိုင္ေလသည္။ ဖူ႔ဒိုင္သည္ရုိးသားၿပီး စိတ္ထားျမင႔္ျမတ္္၍ လူအမ်ားက ေလးစားၾကည္ညိဳၾကသည္။
ႏွစ္တစ္ႏွစ္တြင္ ဖူ႔ဒိုင္သည္ ရြာႏွင္႔အလွမ္းေ၀းေသာ ေတာင္ေပၚတစ္ေနရာတြင္ ေတာင္ယာလုပ္ကိုင္ေလသည္။ ထိုႏွစ္တြင္ ဖူ႔ဒိုင္ေတာင္ယာမွ အသီးအႏွံမ်ားဖံြထြား၍ အလြန္ေကာင္းမြန္ေလသည္။ ဖူ႔ဒိုင္ေတာင္ယာမွ အသီးအႏွံမ်ားကို ေမ်ာက္မ်ားက ေန႔စဥ္လာေရာက္ ခ်ဳိးယူစားေလသည္။ ဖူ႔ဒိုင္က စိတ္ထားေကာင္းသူပီပီ ေမ်ာက္မ်ားကို ေအာ္ဟစ္ေမာင္းထုတ္ျခင္းမ်ားအပ အနာတရျဖစ္ေအာင္ မျပဳေခ်။ သို႔ေၾကာင္႔ ေမ်ာက္တို႔က အတင္႔ရဲေနၾကေလသည္။ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ေမ်ာက္အုပ္မွာ မ်ားမ်ား၍လာ၏။
တစ္ခ်ိန္တြင္ ဖူ႔ဒိုင္က အၾကံတစ္ခုရေလသည္။ ထိုအၾကံမွာ ေမ်ာက္အုပ္မ်ားကို ေနာင္အခါ မိမိေတာင္ယာကို လာေရာက္မဖ်က္ဆီးရန္ ေမ်ာက္အႀကီးအကဲကို ေတာင္းပန္ေျပာျပမည္ဟု အၾကံရေလသည္။ တစ္ေန႔တြင္ ဖူ႔ဒိုင္သည္ မိမိႏွာ၀တြင္ ေတာျမက္ရုိင္းပြင္႔ထိုးထားၿပီး ေသဟန္ေဆာင္ေနလိုက္သည္။
ထိုေန႔တြင္ ေမ်က္အုပ္မ်ားေရာက္လာၿပီး ဖူ႔ဒိုင္ေအာင္ဟစ္သံ မၾကား၍ ထူးဆန္းေနၾကသည္။ သို႔ေၾကာင္႔ တဲအနီးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ဖူ႔ဒိုင္ကို ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည္႔ရႈၾကရာ ဖူ႔ဒိုင္ေသဆံုးေနသည္ကို ေတြ႔ရၿပီး စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္ၾကကုန္ေလသည္။ ဖူ႔ဒိုင္ေသဆံုး၍ ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္ၿပီး ငိုယိုၾကေလသည္။
ထိုအခါ ေမ်ာက္တို႔က သူတ႔ို၏ေက်းဇူးရွင္ ဖူ႔ဒိုင္အေလာင္းကို ေကာင္းမြန္စြာသၿဂၤဳိဟ္ရန္ သယ္ေဆာင္သြားၾကေလသည္။ ဖူ႔ဒိုင္သည္ ေမ်ာက္တို႔၏ အျပဳအမူကို အလြန္ရယ္ခ်င္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ အဆံုးအထိ ေစာင္႔ၾကည္႔ရန္အၾကံရၿပီး ဆက္လက္ေသဟန္ေဆာင္ေနသည္။
ေမ်က္အုပ္တို႔က ဖ႔ူဒိုင္အေလာင္းကို ေတာအထပ္ထပ္ ေတာင္အထပ္ထပ္ ျဖတ္ေက်ာ္္၍ သယ္ေဆာင္သြားေလရာ ေန၀င္ခ်ိန္တြင္ ္ေမ်ာက္တို႔တိုင္းျပည္ကို ေရာက္ရွိသြားေလသည္။ ဖူ႔ဒိုင္အေလာင္းကို ေတာပန္းတို႔ျဖင္႔ ျပင္ဆင္ၿပီး ေမ်ာက္ထီးပ်ဳိ၊ ေမ်ာက္မပ်ဳိတို႔က လိပ္ျပာအိမ္ အေလာင္းထားရာစင္ကိုလွည္႔ၿပီး ဖူ႔ဒိုင္ေက်းဇူးကိုေဖာ္ထုတ္ကာ ေတးကဗ်ာ၊ လကၤာမ်ားကို ေအာ္ဟစ္သီဆိုၾကေလသည္။ တခ်ဳိ႕ ေမ်ာက္တို႔က ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖင္႔ ငိုယိုေနၾကသည္။
ဖူ႔ဒိုင္အေလာင္းစင္ကို တစ္ညလံုးလွည္႔ၿပီး နံနက္မိုးလင္းေသာအခါ ေမ်ာက္ဘုရင္ႀကီး ေရာက္လာေလသည္။ ေမ်ာက္ဘုရင္သည္ ေရႊဖားစည္၊ ေငြဖားစည္၊ လိုတရဖားစည္ သံုးလံုးျဖင္႔ အေလာင္းစင္ကိုလွည္႔ၿပီး တီးခတ္ေလသည္။ ေသဟန္ေဆာင္ေနေသာ ဖူ႔ဒိုင္သည္ ေမ်ာက္တို႔၏ အျပဳအမူကို အလြန္ရယ္ခ်င္ေနသည္။ ၾကာၾကာဟန္မေဆာင္ မေအာင္႔ႏုိင္ေသာ ဖူ႔ဒိုင္သည္ ႏွာ၀တြင္ပိတ္ထားေသာ ေတာျမက္ရုိင္းပြင္႔ကိုထုတ္ၿပီး ေခ်ဆတ္လိုက္ရာ ေမ်ာက္အုပ္ႀကီးက ဖားစည္တီး ရပ္လိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ ဖူ႔ဒိုင္က မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး တအားေအာ္ဟစ္လိုက္ရာ ေမ်ာက္အုပ္တို႔ ေၾကာက္လန္႔ၿပီး ထြက္ေျပးၾကကုန္ေလသည္။
ဖူ႔ဒိုင္သည္ ဖားစည္မ်ားကိုေကာက္ယူၿပီး ဖားစည္ကိုတီးလိုက္သည္ႏွင္႔ လိုတရ ဖားစည္တန္ခိုးေၾကာင္႔ ခ်က္ခ်င္းပင္ မိမိေတာင္ယာသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိေလသည္။ ေနာင္အခါ ဖူ႔ဒိုင္သည္ ဖားစည္တီးလိုက္သည္ႏွင္႔ ေမ်ာက္အုပ္တို႔သည္ မလာ၀ံ႔ေတာ႔ေခ်။ ဖားစည္တန္းခိုးေၾကာင္႔ ေတာင္ယာအသီးအႏွံမ်ားလည္း အထြက္တိုးလာေစေလသည္။ ေနာင္အခါ ဖူ႔ဒိုင္သည္ ဖားစည္တန္ခိုးေၾကာင္႔ အႀကီးအကဲ ျဖစ္လာေလသည္။ ဤသည္ကိုအစြဲျပဳ၍ ကရင္လူမ်ဳိးတို႔က ဖားစည္ကို သြန္းလုပ္ၾကေလသည္။ ထိုမွစ၍ ကရင္လူမ်ဳိးတို႔က ဖားစည္ရွိပါက ၾသဇာအာဏာရွိေၾကာင္း၊ ႀကီးပြားတိုးတက္ေၾကာင္း၊ ဖားစည္ကို စပါးက်ီတြင္ ထားရွိပါက စပါးမ်ားတိုးပြား၍ စပါးမ်ားအစားခံ အကုန္နည္းေၾကာင္း ယူဆယံုၾကည္ၾကေလသည္။
ဖူ႔ဒိုင္ လြန္ၿပီးေနာက္တြင္ လူတို႔က ေလာဘရမၼက္ႀကီးထြားလာၿပီး သီလသမာဓိလည္း မျမဲပဲရွိၾကေလရာ လိုတရဖားစည္လည္း ကြယ္ေပ်ာက္သြားေလသည္။ ထိုမွစ၍ ဖူ႔ဒိုင္ဖားစည္ကို အတုယူၿပီး သြန္းလုပ္ၾကေလရာ ဖားစည္အစ ဖူ႔ဒိုင္က ဟူ၍ မ်က္ေမွာက္တိုင္ ပံုျပင္စကားအျဖစ္ တည္ရွိေနေလသည္။
(မွတ္ခ်က္။ ။ ဖူ႔ဒိုင္ပံုျပင္ႏွင္႔ဆင္တူ ဖူ႔ေမာ္ေတာ္ ဖားစည္ပံုျပင္လည္း မူကြဲရွိေပသည္။ ဖူ႔ေမာ္ေတာ္ ဖားစည္ပံုျပင္သည္ စေကာကရင္တို႔၏ ပံုျပင္ဟူ၍ ပိုးကရင္လူႀကီးမ်ားကဆိုၾကသည္။)
Collapse...
တစ္ခါေသာ္ ငွက္ပစ္သမားတစ္ေယာက္သည္ သူေထာင္ထားေသာ ေက်ာ႔ကြင္းတစ္ခုတြင္ ခါတစ္ေကာင္မိေနသည္ကိုေတြ႔ရေလသည္။ သူသည္ ထိုခါကို ေက်ာ႔ကြင္းမွထုတ္ယူၿပီး သတ္ျဖတ္မည္ျပဳသည္။ ထိုအခါ ခါငွက္က
''အသင္ငွက္ဖမ္းသမား အကၽြႏု္ပ္ကိုမသတ္ပါႏွင္႔။ အကၽြႏု္ပ္ကိုလႊတ္ေပးပါ။ အသင္၏ေက်းဇူးကိုဆပ္ပါမည္။ အကၽြႏု္ပ္သည္ သင္၏ေထာင္ေခ်ာက္တြင္းသို႔ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ ခါငွက္တို႔ကို သက္ဆင္းေအာင္ေသြးေဆာင္ပါမည္။'' ဟုေတာင္းပန္ေျပာဆိုေလ၏။ ထိုစကားကိုၾကားလွ်င္ ငွက္ပစ္သမားက
''အကၽြႏု္ပ္သည္ သင္႔အားမလႊတ္ေပးႏုိင္ပါ။ ယခုပင္သတ္ရပါလိမ္႔မည္။ သင္၏အမ်ဳိးေပၚ သစၥာေဖာက္ေသာစကားသည္ သင္၏ၾကမၼာဆိုးကို ဖန္တီးေလၿပီ။'' ဟုျပန္လည္ေျပာလိုက္ေလသည္။
Collapse...
